"Berê gotin hebû, nirxê wê hebû û serwerê raman û kiryarê bû; gava gotineke nirxdar ji devê gotindarekî derketa, ew gotin li ser şaneyên hişan dihate nivîsandin û lêvan jî bi alîkariya zimên ew pêşkêşî derdorê dikir, raz û efsûna wê belav dikir. Ma pirtûk jî ne berhevok û berhema gelek gotinan e? Belê, berê gava hişmendekî civaka kurd gotinek di hişê xwe de bipîva, bigota û kesên li derdorê jî xwenda bûna, wan ew gotin wekî nîşeyekê qeyd dikir; lê gava gotin fermanên mîrekî yan jî dersên zanayekî bûna, vê carê rengvedana wê rêzegotinê bi pênc astan dikemilî: gotindar, nivîskar, xalbend, neqşbend û cildbend. Gotindarî gotina xwe digot, guhdarê li hindê gotin wekî nîşeyekê li ser kax- ezekê çîlovîlo dikir û dida xalbendekî; îcar xalbendê ku rê û rêba- zên nivîsandinê dizanîn, ew gotin bi hevokên rast ên watedar ji nû ve dinivîsandin, carinan ji bo kêmasiyan vedigeriya nivîskarî yan jî gotindarî û bi vî awayî hevok û wate zelal dikirin. Piştre metnê li gorî xalbendiyê nivîsandî derbasî destê neqşbendekî dibû; neqşbendî jî ew metn di nava çarçoveyekê de bi cih dikir, li fêz çarçoveyan û carinan jî di nava çarçoveyê de beşên sernavan vedikirin, sernav bi tîpên gir û rengên cihêreng dinivîsandin, carinan jî wêneyên bi destan çêkirî li rûpelan dineqişandin. Gava rûpelên neqişandî ji destê neqşbendî derdiketin, êdî cildbendî li gorî daxwazê pişta pirtûkê didirût, bergek dida ser û ew gotin vedigeriya pirtûkekê. Hêjayî bibîrxistinê ye ku berî çapxaneyan, pirtûk bi destan li hev dihatin zêdekirin; her kesî pirtûkek dida pêşberî xwe û ji xwe re nusxeyeke destnivîskî amade dikir. Her wiha hinek pîşekar jî hebûn ku li gorî daxwaza mişteriyan pirtûk bi destnivîskî kopye dikirin û bi vê kedê pere qezenc dikirin; lê mixabin bi belavbûna amûrên çapê re ev pîşe ji holê rabû."
"Berê gotin hebû, nirxê wê hebû û serwerê raman û kiryarê bû; gava gotineke nirxdar ji devê gotindarekî derketa, ew gotin li ser şaneyên hişan dihate nivîsandin û lêvan jî bi alîkariya zimên ew pêşkêşî derdorê dikir, raz û efsûna wê belav dikir. Ma pirtûk jî ne berhevok û berhema gelek gotinan e? Belê, berê gava hişmendekî civaka kurd gotinek di hişê xwe de bipîva, bigota û kesên li derdorê jî xwenda bûna, wan ew gotin wekî nîşeyekê qeyd dikir; lê gava gotin fermanên mîrekî yan jî dersên zanayekî bûna, vê carê rengvedana wê rêzegotinê bi pênc astan dikemilî: gotindar, nivîskar, xalbend, neqşbend û cildbend. Gotindarî gotina xwe digot, guhdarê li hindê gotin wekî nîşeyekê li ser kax- ezekê çîlovîlo dikir û dida xalbendekî; îcar xalbendê ku rê û rêba- zên nivîsandinê dizanîn, ew gotin bi hevokên rast ên watedar ji nû ve dinivîsandin, carinan ji bo kêmasiyan vedigeriya nivîskarî yan jî gotindarî û bi vî awayî hevok û wate zelal dikirin. Piştre metnê li gorî xalbendiyê nivîsandî derbasî destê neqşbendekî dibû; neqşbendî jî ew metn di nava çarçoveyekê de bi cih dikir, li fêz çarçoveyan û carinan jî di nava çarçoveyê de beşên sernavan vedikirin, sernav bi tîpên gir û rengên cihêreng dinivîsandin, carinan jî wêneyên bi destan çêkirî li rûpelan dineqişandin. Gava rûpelên neqişandî ji destê neqşbendî derdiketin, êdî cildbendî li gorî daxwazê pişta pirtûkê didirût, bergek dida ser û ew gotin vedigeriya pirtûkekê. Hêjayî bibîrxistinê ye ku berî çapxaneyan, pirtûk bi destan li hev dihatin zêdekirin; her kesî pirtûkek dida pêşberî xwe û ji xwe re nusxeyeke destnivîskî amade dikir. Her wiha hinek pîşekar jî hebûn ku li gorî daxwaza mişteriyan pirtûk bi destnivîskî kopye dikirin û bi vê kedê pere qezenc dikirin; lê mixabin bi belavbûna amûrên çapê re ev pîşe ji holê rabû."