MIRINA SAR -Çîrokên Mirinê-

Ne ji erdê ne jî ji ezman hawareke xêrê hebû. Di wê

hewa sar de berf, wek ardê ku eleg bibe, dihat xwarê, bayê

berfa erdê û ya dibarî li hev digerand û te digot gey hemû

hêrs û xinca xwe ji Rustîyê reben digirt. Bager û bahozê,

berf û baran di ser serê Rusti de wek ardelina as dirijand.

Li havirdor û xwezayê de xênji dengê bayê hemû deng

hatibn birrên û tenêbûna sevê, birçibûn û tirsa mirinê li

nav hev ketibû. Rusti, di vê rewsê de û di bêbawerîya xilas-

bûnê de mirina xwe difikiri. Li ser patika xwe sermahiya

mirinê his dikir û êdi dizanibû ku xilasbûna wi ji wê behra

berfê û tipiyê tune ye. Rêwitiya wi ya îro, bager, bahoz û

berfa iro bûbû «Ruhsin» ê wi.

Her wiha bêçare û bêhêvi dimine. Dilê xwe de dibêje:

- Xwedê ya Rebbi, di nava vê berf û búzê de tuyê mirina sar biki para min?